เมื่อเหล่างานศิลปะมาอวดโฉม ณ ใจกลางเมือง

PASSION  OF  THAI  MODERN  ART

@  SIAMPARAGON   July 10-20

สี่จิตวิญญาณ, ธนดลดี รุจิเจริญ

         หลังจากลงรถจากอนุเสาวรีชัยสมรภูมิก็ขึ้นรถไฟฟ้าไปลงที่สถานีสยาม  สายๆของวันเสาร์ที่ 12 กรกฎาคม  บนรถไฟฟ้า  แว๊บแรกที่มองลงไปจากสถานีสยามลงมาลานน้ำพุของ สยามพารากอน  ก็เกิดอาการกระดี๊กระด๊าทันทีที่ได้เห็นประติมากรรมของเหล่าศิลปินที่ตนเองชื่นชอบวางจัดแสดงอยู่ที่ลานน้ำพุสุดไฮโซของสยามพารากอน  จึงรีบวิ่งลงจากสถานีรถไฟฟ้าแล้วควักกล้องถ่ายรูปออกจากกระเป๋ามาถ่ายรูปงานประติมากรรมทั้งหลายที่ต่างอวดโฉมแสดงพลังอำนาจความวิริยะอุตาหะของศิลปิน  และความสง่างามของประติมากรรมเหล่านั้นท่ามกลางตึกระฟ้า  สยามพารากอนยังไม่เปิด  คนยังเดินไม่พลุกพล่านมากนัก  ทำให้ได้โอกาสถ่ายรูปงานต่างๆในมุมสวยๆได้หลายรูปก่อนที่คนจะมาดูงานจนละลานตา แถมยังได้มุมกล้องแปลกๆของงานหลายๆชิ้นด้วย  ในขณะที่มีเด็กวัยรุ่นบางกลุ่มกำลังยืนรอห้างเปิดอยู่  ก็เล่นกล้องถ่ายรูปไปตามความชอบใจส่วนตัวอย่างสนุกสนาน   รอจนกระทั่งห้างเปิดเลยเดินไปข้างใน  งานจิตรกรรม ประติมากรรม ภาพพิมพ์ รวมถึงสื่อผสมต่างๆ   ต่างอวดโฉมกันอย่างไม่มีงานชิ้นไหนยอมกัน  ส่วนตัวแล้วถึงแม้จะเคยเห็นงานพวกนี้มาก่อนในหอศิลป์แห่งชาติหรือสูจิบัติ  กลับรู้สึกดีใจและตื่นเต้นแทนศิลปินที่ได้มีโอกาสแสดงงานให้คนทั่วไปได้ดู  อีกอยากมันกลายเป็นมุมมองใหม่ๆ  ซึ่งแตกต่างจากการดูงานในหอศิลป์เยอะเลยทีเดียว  งานเหล่านี้อยู่ในหอศิลป์คนที่อยากจะไปดูเท่านั้นถึงจะไปดู  แต่นี้อยู่กลางห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางเมืองทั้งคนไทยคนเทศเด็ก ฝรั่ง วัยรุ่น คนขาเป๋ หรือเกย์ ต่างก็มีโอกาสได้สัมผัสงานเหล่านี้มากขึ้น 

บรรยากาศทั่วไปภายในงาน

ในระหว่างที่เดินถ่ายรูปไปเรื่อยๆ  หูผึ่งแอบไปฟังความคิดเห็นของคนทั่วไปที่มองงานศิลปะบาง  ยิ่งเด็กวัยรุ่นยิ่งต้องทำหูผึ่งๆเข้าไว้  เพราะอยากรู้ว่าเด็กรุ่นใหม่มองงานศิลปะอย่างไรบ้าง (เค้ายังไม่แก่นะ) เด็กวัยรุ่นเดินดูงานบางคนมีอาการตลกขบขับกันในกลุ่มเพื่อน  บางคนก็บ่นว่าดูไม่รู้เรื่องเลย  บางคนยืนเก๊กดูงานอยู่นานทำท่าว่าจะเข้าใจลึกซึ้งแต่พอซักพักก็ส่ายหัวเดินออกมาพร้อมกับหน้าตามึนๆ  บางคนก็บอกว่างานสวยดีแต่ไม่เข้าในแนวคิด  บางคนพยายามจะติส อธิบายวิจารณ์งานออกมา บางคนเลียนแบบบุคลิกศิลปินดังที่เห็นในโทรทัศน์บ่อยๆ เมื่อชมงาน (ไม่ต้องบอกนะว่าใคร)  คนหลายคนแสดงอาการที่ดูน่าตลกขบขับสำหรับคนที่ใกล้ชิดงานศิลปะอย่างเรา  แต่อย่างไรก็ตามถึงแม้จะดูไม่รู้เรื่องหรือพยายามจะดูให้รู้เรื่องแต่ก็ดีได้ที่ได้ดู  อย่างน้อยก็น่าจะทำให้พวกเขาเหล่านั้นได้รู้จักและใกล้ชิดกับศิลปะมากขึ้น  ได้รู้ว่าศิลปินไทยทำงานกันแบบไหน   ใจจริงอยากจะเข้าไปบอกคนเหล่านั้นว่าดูรู้เรื่องหรือไม่นั้นไม่สำคัญ  อยากให้เขาเหล่านั้นดูแล้วรู้สึกหรือดูแล้วไม่รู้สึกอะไรเลยมากกว่าเพราะประสบการณ์ชีวิตของแต่ละคนแตกต่างกัน  บางคนอาจจะเจอหรือประสบอย่างที่ศิลปินแสดงออกมาให้เห็นบางคนไม่เคยเจออะไรแบบนั้นก็เลยมองเป็นเรื่องธรรมดาไป   สิ่งที่ดูเหมือนเล็กๆ น้อยๆ ในงานแต่กลับทำให้ผู้เขียนรู้สึกถึงความน่ารักของงานนี้ก็ตรงที่งานแสดงหลายงานอาจจะไม่อนุญาติให้ถ่ายรูปแต่งานนี้มีป้ายเล็กๆ ตามงานเขียนไว้ว่า อยากให้ถ่ายรูป (please take photo)  แสดงการเชื้อเชิญผู้มาชมงานว่า “ให้ถ่ายรูปฉันกลับไปดูที่บ้านเถอะนะ นะ นะ นะ นะ”  ดูแล้วน่ารักมากๆ  ถึงแม้ว่าศิลปินอยากจะและตั้งใจอยากจะให้ชมและบันทึกชิ้นงานเอาไว้ในความทรงจำของคุณ  แต่ข้อนี้ก็เป็นข้อห้ามที่สำคัญที่คนทำงานศิลปะ  ผู้ชมระดับมือโปร  และคนทั่วๆไปควรจะรักษากฎนี้อย่างเคร่งครัด  นั้นคืออย่าใช้อวัยวะทุกๆ ส่วนของร่างกายจับหรือสัมผัสกับตัวงาน ถึงแม้ว่าการแค่ลูบๆคลำๆอาจจะทำงานงานไม่บิดเบี้ยวเสียหายอะไร  แม้กระทั่งงานประติมากรรมโลหะที่แข็งแรง  แต่เหงื่อของคุณเพียงนิดเดียวก็สามารถทำให้งานนั้นเสียหาย  ผุ  กร่อน  สีซีดจางเร็วขึ้นเพราะปฏิกิริยาทางเคมีระหว่างเหงื่อและผลงานได้

ถ่ายรูปฉ้านกลับไปดูที่บ้านเถอะ นะ นะ นะ

 งานนี้ทำให้คนอย่างผู้เขียนถึงก็ยิ้มแก้มปริทั้งงานเพราะเห็นคนอื่นๆ  ที่ไม่ใช่คนศิลปะต่างสนใจมาดูงานศิลปะกันใหญ่  ดีใจที่หลายหน่วยงานพยายามให้ความสำคัญกับศิลปะมากขึ้นและทำให้คนทั่วไปได้มีโอกาสสัมผัสกับงานศิลปะและเข้าใจศิลปินยิ่งขึ้นอีก  ถึงแม้ว่างานเหล่านี้จะเก่าไปซักนิดแต่ส่วนตัวแล้วเห็นถึงความที่พยายามพัฒนาตัวเองของคนในวงการศิลปะ  และความพยายามของคนทั่วไปที่จะชื่นชมงานศิลปะด้วย

จากซ้ายเป็นงานของคุณคามินถัดมาเป็นรูปเหมือนคุณมาลินีและงานประติมากกรรมกับสถานนีรถไฟฟ้าสยาม

   งานนี้จัดแสดงที่ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองที่สยามพารากอน  ตังแต่วันที่ 10 – 20 กรกฎาคม 2551 นี้อาจจะเป็นครั้งแรกที่งานศิลปะต่างมาประชันความสง่างามในใจกลางเมืองแห่งนี้  แต่ก็ไม่ควรพลาดที่จะชมเพราะมันอาจจะไม่มีครั้งต่อๆ ไปอีกก็ได้หากไม่มีคนสนันสนุนงานศิลปะหรือผู้จัดและศิลปินต่างท้อแท้ไปเสียก่อน  สุดท้ายนี้ต้องขอขอบคุณผู้ที่สนับสนุนให้เกิดงานนี้ทุกท่านที่เห็นค่าความสำคัญของงานศิลปะในเมืองไทย  อย่างน้อยที่สุดก็ทำให้คนที่ทำงานในวงการศิลปะทุกๆ คนต่างน่าชื่นตาบานมีกำลังใจทำงานกันถ้วนหน้า ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ

                                                                                                   ป.ล.      สงสัยตัวเองทำไมถ่ายแต่งานประติมากรรม -*-                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              คุณนายในสายหมอก         

                                                                                                     ๑๒.๐๗.๒๕๕๑ / 12.07.2008                

Oo.มันจะตามรังควาญคุณทุกชาติไป.oO (สืบเนื่องจากข่าวทำลายโบราณสถานเขาพระวิหาร)

                พอหลังจากทราบข่าวที่มีคนเข้าไปทำลายโบราณสถานในเขาพระวิหารแล้วใจหายอยู่เหมือนกัน  ทำไมคนเราถึงได้สิ้นคิดอะไรขนาดนั้น   ต่อให้คิดจะแก้เคล็ดอะไรก็ตามทีเถอะ  ก็ไม่นึกว่าคนสมัยนี้จะยังเชื่อหรืองมงายเรื่องพวกนี้อยู่  ส่วนตัวแล้วเชื่อเรื่องสิ่งลึกลับที่อยู่รวมกับมนุษย์โลก  ทุกวันนี้ถ้าเราดูดีๆ  มนุษย์เรานอกจะบุกทำลายล้างล่วงล้ำเขตธรรมชาติจนเกิดภาวะโลกร้อนอยู่ทุกวันยังลามปามไปถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในสากลโลกอีก  นึกแล้วเวรกรรมจริง ๆ ข้าพเจ้าเรียนเกี่ยวกับศิลปะมาการเรียนเรื่องศิลปะสถาปัตยกรรมและความเชื่อต่าง ๆ  ได้พบและได้เห็นเรื่องที่ไม่น่าจะเกิดบนโลกในปัจจุบันนี้ซึ่งเป็นโลกของเทคโนโลยีและวิทยาศาสตร์  บางครั้งสิ่งที่เรามองไม่เห็นและไม่คิดว่ามีจริงก็แสดงพลังอำนาจออกมาอย่างที่คนเราๆสมัยนี้นึกไม่ถึง

                เรื่องเกิดเมื่อสมัยที่ข้าพเจ้าเรียนปริญญาตรีอยู่  ได้มีโอกาสไปทัศนศึกษาที่อุทยานประวัติศาสตร์จังหวัดสุโขทัย   เพื่อนของข้าพเจ้าคนหนึ่งเป็นมุสลิมชอบเล่าให้ฟังว่าเจอเรื่องแปลก ๆมาเยอะระหว่างที่เดินทางไปเพื่อนคนนี้เล่าให้ฟังว่าสมัยเรียนอยู่ช่างศิลป์ก็เคยมาวาดรูปที่นี้ตอนกลับเขารู้สึกว่ามีคนตามกลับมาด้วย  เค้าเลยพูดไปพลางๆว่าจะตามก็ตามมา  พอหลังจากนั้นเพื่อนของข้าพเจ้าคนนี้ก็โดนสิ่งที่มองไม่เห็นรบกวนตลอดเวลาเช่นเวลานอนก็เหมือนมีคนจ้องเขาตลอดเวลา  เหมือนมีคนเดินตามเวลาไปไหนมาไหนจนเขารู้สึกอึดอัด  และแล้วในที่สุดเขาก็อยู่ไม่ได้ต้องเอาสิ่งที่มองไม่เห็นพากลับไปส่งที่สุโขทัยอีกครั้ง  พอไปถึงที่เพื่อนก็บอกกับสิ่งนั้นว่า  มาส่งแล้วนะแล้วก็ไม่ต้องตามกลับมาอีก  หลังจากนั้นเค้าก็ไม่รู้สึกเหมือนมีคนเดินตามหรือจ้องอีกเลย  ในขณะที่ระหว่างอยู่ในช่วงทัศนะศึกษามีเจ้าหน้าที่อุทยานคนหนึ่งเล่าให้ฟังว่า มีชาวต่างชาติคนหนึ่งได้มาท่องเที่ยวที่นี้แล้วเก็บเศษอิฐของโบราณสถานกลับไปเป็นที่ระลึก  ระหว่างที่ชาวต่างชาติคนนั้นเดินทางกลับประเทศก็ประสบกับอุปสรรคต่างๆนานา จนกระทั่งมาถึงบ้านอยู่ได้ไม่นาน ครอบครัวของเค้าก็ประสบเคราะห์ร้ายไปทีละคน  ในที่สุดชาวต่างชาติกะระลึกได้ว่าเขาได้เก็บเศษโบราณสถานจากสุโขทัยมาและนั้นอาจทำให้เค้าและครอบครับประสบเคราะห์กรรม  เขาจึงนำมันใส่ในขวดแก้วเล็กๆแล้วส่งพัสดุกลับมาที่ประเทศไทยแล้วเขียนจดหมายเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างที่นำเศษวัตถุโบราณสถานนั้นมา   นี้ไม่ใช่เรื่องเดียวที่เกิดขึ้นกับชาวต่างชาติยังมีอีกรายที่คล้ายๆกัน  ในช่วงที่วัดพระแก้วได้มีการบูรณะซ่อมแซมอาคารต่างๆ  มีเศษกระจกประดับอาคารร่วงลงมามากมาย  ชาวต่างชาติคนหนึ่งได้เก็บมาไว้เป็นที่ระลึกเช่นกัน  แต่ยังไม่ทันจะกลับประเทศก็โดนสิ่งลี้ลับหรืออาจจะเป็นผู้ที่คอยปกป้องคุ้มครองคนไทยทั้งประเทศอยู่ก็ได้  ตามรังควาญจนต้องเอามาคืนที่เดิมเรื่องนี้จำได้ว่าไปเจอในอินเตอร์เน็ตเวปไซต์ของต่างประเทศเมื่อ 2- 3 ปีก่อนเป็นภาษาอังกฤษ   เรื่องต่อมานี้ไม่นานนักหากใครได้ดูรายการ ตี 10 ที่เกี่ยวกับการระเบิดจิตคงจำได้ว่ามีชายคนหนึ่งไปเที่ยวนครวัดแล้ว ไปฟังคนแทบๆนั้นล่าว่าหากได้ลูบหน้าอกของนางอัปสร แล้วขอพรจะสมหวังทุกประการ  แต่ทว่ากลับกลายเป็นมาวิญญาณสิ่งที่คอยปกป้องโบราณสถานคอยตามรังควาญ  นางอัปสรก็คือนางฟ้า  ต่อให้เป็นรูปปั้นก็เถิดยังไงมนุษย์อย่างเราๆก็ไม่ควรอาจเอื้อมทำชีกออยู่ดี   ยังมีอีกเรื่อง  เมื่อนานมาแล้วหากเป็นคนโบราณก็ยังคงจำได้ดี  เรื่องนี้แม่ของข้าพเจ้าได้เล่าให้ฟั งครั้งหนึ่งมีคนวิปริตคิดชั่วร้าย  ขโมยดาบของพระบรมรูปทรงม้าแล้วเอาไปขายที่ร้ารับซื้อของเก่า   หลังจากร้านรับซื้อของเก่าได้มาแล้วก็นำมาเก็บไว้ที่บ้านระหว่างนั้นได้ยินเสียงโซ่ลากไปกับพื้นบ้านอยู่ตลอดเวลา  จนทำให้เค้าต้องเอาดาบไปคืน   หรือหากเป็นคนโบราณยิ่งกว่านั้น  ในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ที่มีการทิ้งระเบิดลงมาเพื่อจะทำลายสะพานพุทธที่ข้ามไปยังฝั่งพระนคร  คนสมัยนั้นเล่ากันว่าได้เห็นฮ่องเต้ (อนุสาวรีย์พระพุทธยอกฟ้าจุฬาโลกมหาราช) โบกพระหัตถ์ปัดระเบิดไปให้ลงที่วัดเลียบเพื่อไม้ให้สะพานขาด   แถมในช่วงที่บ้านเมืองวุ่นวายแถบ ๆ วงเวียนใหญ่ลือกันอีกว่าเห็นอนุสาวรีย์พระเจ้าตากสินมหาราชขี้ม้าลาดตระเวนอยู่ทุกคืน บ้างก็เล่าว่ายินยินเสียงม้าควบบ้าง  นี้เป็นเรื่องที่ข้าพเจ้าได้ยินคนโบร่ำโบราณเล่าสู่กันฟัง หลายต่อหลายปาก  ทำให้ข้าพเจ้านึกภูมิใจอยู่ว่าต่อให้สมัยนี้เป็นโลกที่ถูกพัฒนาด้วยความก้าวล้ำทางเทคโนโลยีและวิทยาศาสตร์  แต่ก็ยังมีสิ่งศักดิ์สิทธ์คอยคุ้มครองบ้านเมืองเราให้สงบสุขเรื่อยมา   นั้นคงเป็นวิญญาณความจงรักภักดีความรักในชาตี่เขาห่วงแหนที่มิอาจเสื่อมหายไปไม่ว่ากี่ยุคกี่สมัย  ถึงแม้เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เป็นสิ่งที่เรามองไม่เห็นก็ยังน่านับถือและภูมิใจอย่างยิ่ง  แตกต่างจากคนเป็นๆที่อยู่กันในสมัยนี้  แก่งแย่งชิงดีทำลายกันเองโดยไม่อายแม้กระทั่งคนเป็นๆด้วยกัน

            เล่ามาแค่นี้คงน่าจะทำให้คนที่ชอบทำลายข้าวของหวั่น ๆ บ้าง  แต่คงยังไม่เชื่อเรื่องบุญกรรมเท่าไหร่สำหรับคนสมัยนี้ข้าพเจ้าคิดว่าหากใครไม่เชื่อเรื่องพวกนี้  ขอแนะนำว่าอย่าไปลบหลู่  เพราะอาจจะเจอพลังอำนาจลึกลับสำแดงเดชออกมาก็ได้  ของแบบนี้หากไม่เจอด้วยตัวเองคงจะไม่เชื่อกันหรอก  สุดท้ายใครก็ตามที่ได้ทำลายมรดกสำคัญของชาติบ้านเมืองไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม  แต่ให้จำไว้ว่าคุณได้ทำลายประวัติศาสตร์ชาติ และความเป็นมาของเผ่าพันธุ์ของคุณ  เพราะสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่บ่งบอกความเป็นมาของชาติบ้านเมืองรากฐานของชาติบ้านเมืองได้  หากเราทำลายไม่รู้จักรักษ์ที่มาของชนชาติเราแล้วเราจะบอกได้อย่างไรว่าเราเป็นชาติและมาเป็นไทยให้คนอื่นรับรู้ได้อย่างไร   ไม่ว่าอย่างไรก็ตามเราเชื่อว่าผู้ที่ทำลายไม่นานคงจะได้รับกรรมที่ก่อไว้ในเร็ววัน  ไม่เกินอึดใจหรอก . . . .

                  ช่วงวันว่าง ๆ 2 - 3 เดือนนี้ ข้าพเจ้าเองค่อนข้างจะทำตัวไร้สาระสุดขีด  กะว่าพอเปิดเทอมแล้ว  จะลงทุนลงแรงตั้งใจเรียนปริญญาโทให้สมกับที่รอคอยมานาน  กิจกรรมต่างๆ จึงเน้นไปด้านความบันเทิงส่วนตัวเสียส่วนใหญ่   เริ่มจากเช็คเรทติ้งในเวปบล็อกต่าง ๆ ทุกๆ วัน ทำตัวเป็นราชินีแผ่นผี ซื้อหนังแผ่น ทั้งถูกและไม่ถูกลิขสิทธ์มาดู   จนกระทั่งตามตรวจดวงชะตาช่วงปีนี้จากหมอดูย่านกรุงเทพฯ  อันที่จริงก็รู้สึกผิดที่วัน ๆ ปล่อยเวลาให้ว่างเปล่า  แต่สิ่งที่รู้สึกผิดสุดๆ ก็คือการซื้อแผ่นผีมาดูเนียะแหล่ะ   เพราะทำงานเกี่ยวกับพวกนี้ มามาก  จะรู้ว่ากว่าจะได้หนังดีๆ มาดู แต่ละเรื่องผู้สร้างจะต้องใช้ความพยายามมากเท่าไหร่กว่าได้ได้มา 1 เรื่องดีๆ มานำเสนอผู้ชม  แต่ก็ไม่วายจะต้องทำเพราะว่า  หนังดีๆ ส่วนใหญ่นั้นร้านขาย ดีวีดี ซีดี ทั่วไปนั้นไม่ค่อยจะมี  จำใจต้องทำบาปเพื่อสนองตัณหาตัวเองไปหลายเรื่องอยู่เหมือนกัน  หนึ่งในหนังที่หยิบมาดูในช่วงนี้คือการ์ตูนซีรี่ย์เรื่อง

xxx Holic จากค่าย Clamp (อันนี้ถูกลิขสิทธิ์ค่ะ- -. ) ซึ่งเดิมที่ได้ติดตามผลงานที่เป็นภาค มังงะมาอยู่พอสมควร  สิ่งที่ติดใจในการ์ตูนซีรี่ย์เรื่องนี้อยู่ที่เนื้อหาและการดำเนินเรื่องที่แปลกใหม่  ด้วยเนื้อหาเป็นเรื่องของ ความเชื่อ  ความศรัทธา  สิ่งลี้ลับ ตำนาน รวมไปถึงกุศโลบายที่ผู้ใหญ่ใช้สั่งสอนเด็กๆ อย่างเราๆ ในสมัยก่อน  ที่บางทีเลื่อนหายไปจากความทรงจำและชีวิตประจำวันในโลกเทคโนโลยีไปแล้ว  โดยที่มีแม่มดยูโกะและหนุ่มน้อยอายุ 19  ที่ชื่อ วาตานูกิ  คิมิฮิโระ  เป็นตัวดำเนินเรื่อง 

                ประเด็นสำคัญที่จะนำมากล่าวส่วนหนึ่งได้มาจากการ์ตูนซีรี่ย์เรื่องนี้  ครั้งแรกที่วาตานูกิพบกับแม่มดยูโกะ  ทั้ง 2 ได้ทำการแนะนำตัวเอง ( ซึ่งวาตานูกิไม่รู้ว่าเต็มใจแนะนำหรือเปล่า ) ทั้งชื่อและวันเกิด  นั้นเป็นสิ่งที่บอกตัวตนและโชคชะตาของแต่ละบุคคล  แม่มดยูโกะได้กล่าวไว้กับวาตานูกิแบบนั้น  ในขณะที่วาตานูกิกลับไม่เชื่อจนกระทั่งเรื่องราวดำเนินมาถึงตอนที่แม่มดยูโกะพาวาตานูกิไปดูดวงแล้วพบกับหมอดู ทั้ง 2 คนที่มีลักษณะการดูดวงที่แตกต่างกัน  ซึ่งมาตอนนี้แหล่ะที่ทำให้ข้าพเจ้าทดลองตระเวนไปหาหมอดูตรวจโชคชะตาทั่วกรุง  อันที่จริงก็เป็นคนค่อนข้างเชื่อเรื่องแบบนี้อยู่แล้วแหล่ะ  แต่พอมาลองคิดๆดู  การดูดวงนั้นมีหลายแบบ หลายสำนักแตกต่างกันไป แบบแรกที่ข้าพเจ้าไปดูคือแบบเขมร  หมอดูขอวันเดือนปีเกิด อย่างเดียว  อย่างที่ 2 เป็นแขกสำนักนี้มีอะไรแปลกๆ นิดนึงตรงที่ว่ามีการคุยเรื่องสิ่งลี้ลับด้วย ส่วนแบบที่ 3 นั้นดูมา 2 ที่เข้าใจว่าเป็นแบบไทย ๆธรรมดา  ทั้ง 4 ที่ที่ไปดูหมอดูดูตรงกันหมดก็เรื่องคู่ครอง  คือจะได้สามีที่มีตำหนิ คือเคยมีครอบครัวมาแล้ว มีฐานะดี ( อันนี้ช๊อบชอบ ) อาจจะมีลูกติดมาด้วย เป็นชายลักษณะสูงขาว  แต่ขอทีเหอะกว่าจะได้แต่งก็ราวๆ 30 นู้นแต่แหม่  คนที่คบกันปัจจุบันไม่มีลักษณะแบบนี้เลย  เอาแหล่ะเราก็ต้องมาดูกันต่อไปว่าเราจะเจอชายปริศนารูปร่างสูงขาวแบบที่ว่านั้นหรือปล่าว  ส่วนอีกอย่างหนึ่งนั้นคืออาชีพ มี 3 สำนักที่บอกตรงกันว่าต้องทำงานเกี่ยวกับดิน ศิลปะ หรือเป็นนักพูด  ส่วนอีกสำนักหนึ่งบอกว่าต้องเป็นข้าราชการ  สุดท้ายที่ขาดมิได้สำหรับมนุษย์โลกปัจจุบันสมัยนี้คือเรื่องเงินๆ ทองๆ  มี 2 สำนักบอกว่าจะสบายตอนแก่  กะอีก 1 สำนักบอกจะสบายเพราะได้สามีเลี้ยง (โอ้ย...ในฝันเลย อิอิ ) อีกสำนักบอกพอมีพอใช้แต่หมดไปเพราะรักษาตัว ( เราไม่เชื่อสำนักนี้และ )  จากที่สังเกตดูๆ ไปแล้ว ทั้ง 4 ค่ายมีวิธีการดูที่เหมือนกันคือการนำเอาวันเดือนปีเกิด มาดูถึงแม้จะไม่เหมือนกันเลยก็ตามสำหรับผลที่ออกมา  แต่การดำเนินวิธีการเหมือนๆ กันคิอการ ใช้ตัวเลข  เลขวันเดือนปีเกิดของเรานี้เป็นสิ่งที่สำคัญมากๆ เลยที่เดียวสำหรับชะตาชีวิตของแต่ละคน  ลองมาคิดๆ  ข้าพเจ้าเองก็พบเรื่องประหลาดเกี่ยวกับวันเดือนปีเกิดนี้ไม่น้อยเหมือนกัน   ครั้งหนึ่งสมัยที่เรียนอยู่มัถยมปลายเพื่อนรักของข้าพเจ้า มีวันเดือนปีเกิดที่ตรงกับเพื่อน ชายในห้องอีกคนหนึ่ง  ต่างกันแค่เพศ ชื่อ และเวลาที่เกิด  ตอนเปิดเทอมเดือนตุลา เพื่อนของข้าพเจ้าโทรมาบอกว่าจะหยุดเรียนซัก อาทิตย์เพราะ ขาหักเดินไม่ได้ ไปไหนมาไหนลำบากทำให้ต้องนั่งเรียนแบบเปล่าเปลี่ยวเอกา  อยู่ระยะหนึ่ง  หลังจากเพื่อนรักของข้าพเจ้าได้กลับมาเรียนแล้วไม่ทันจะข้ามวัน  เพื่อนผู้ชายอีกคนหนึ่งในห้องที่เกอดวันเดียวปีเดียวปีเดียวกับเพื่อนรักของข้าพเจ้าก็เกิดบาดเจ็บที่เท้า เช่นกันทำให้ทั้งคู่เดินกอดคอกัน   สร้างความเฮฮาให้กับเพื่อนในห้องมาก ( ไม่ได้มีสงสารเพื่อนกันเลย)  คู่ขวัญคู่เป๋ นี้เกิดวันเดียวกันเดือนเดียวกันปีเดียวกัน ต่างกันก็แค่กลางวันกับกลางคืน  เดือนเดียวกันนี้ทั้งคู่เจ็บขาทั้งคู่  นั้นจึงทำให้คิดว่า  วันเกิดปีเกิดนั้นบอกอะไรตัวเราได้หลายอย่าง  ลักษณะนิสัยเหมือนเป็นเครื่องกำหนดชะตาชีวิตของเราก็เป็นได้  เราลองมาดูตัวอย่างอีกคู่  ในกรณีฝาแฝดมหัศจรรย์  ที่ทั้งคู่มักจะทำอะไรเหมือน ๆ กันเสมอ  แต่วันเดือนปีเกิดไม่ได้มีผลอะไรกับคู่นี้  อีกคนหนึ่งแขนหัก ในขณะที่อีกคนสบายดีทำให้ข้าพเจ้าก็รู้สึกว่า คงจะไม่เกี่ยวกันมั้งระหว่างเคล  คนละพ่อคนและแม่แต่เกิดวันเดียวกัน แต่อีกคู่ เกิดพ่อแม่เดียวกัน แต่มีอะไรหลายๆ แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงถึงแม้ว่าคู่นี้จะทำอะไรเหมือนๆ กันก็ตาม แต่ดูเหมือนว่า ทั้งคู่ยังมีชีวิตที่แตกต่างทั้งการงาน และชีวิตอยู่ดี  ส่วนอันนี้มาเจอกับตัวเองเด็กคนหนึ่งเกิดวันและเดือนที่เหมือนกับข้าพเจ้าแต่เด็กคนนี้อ่อนกว่าข้าพเจ้าอยู่หลายปี  ข้าพเจ้าได้มีโอกาสคลุกคลีกับเด็กที่มีเดือนเกิดและวันเดียวกันพอสมควร  อะไรหลายๆ อย่างจากเด็กคนนี้เหมือนข้าพเจ้าในครั้งวัยเยาว์มากๆ  ที่สำคัญที่ทำให้ข้าพเจ้าช๊อคไปเลยก็ตรงที่เด็กคนนี้มีไฝแต่ละตำแหน่ง เช่นที่มือขวา ตรงแก้มข้างซ้าย และตรงฝ่าเท้าเหมือนข้าพเจ้าเลย  เป็นไปได้มั๊ยว่าวันเกิดนี้เป็นตัวกำหนดลักษณะของแต่ละบุคคลด้วย  นั้นก็หมายความว่าชีวิตเราทั้งหมดที่ผ่านๆ มาฟ้าเป็นคนกำหนดว่าใครจะเป็นอย่างไรมีนิสัย บุคลิก ลักษณะท่าทาง  ชะตาจะเป็นอย่างไรในอนาคตทุกอย่างมันถูกกำหนดมาแล้วงั้นหรือเปล่า   แล้วไอ้คนที่ชอบพูดหน่ะว่าชะตามนุษย์เป็นผู้กำหนดชีวิตลิขิตด้วยตัวเองเค้าไม่เชื่อ หรือไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้เลยหรือ  อย่างการที่ข้าพเจ้ามาเลือกเรียนศิลปะทุกๆวันนี้เราเป็นคนเลือกที่จะเรียนเองหรือฟ้ากำหนดมาให้เป็นแบบนี้อยู่แล้ว นี้เป็นสิ่งที่ข้าพเจ้าสงสัยอยู่  วันที่ข้าพเจ้าสมัครสอบปริญญาโทข้าพเจ้าได้เช็ควันสอบวันสัมภาษณ์ว่าตรงกับอะไรหรือเปล่า  ทีแรกที่เดียวตั้งใจว่าจะลงประวัติศาสตร์ศิลป์ คณะโบราณคดี  แต่วันสอบสัมภาษณ์ไปตรงกับวันซ้อมรับปริญญา  ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกสองจิต 2 ใจว่าจะไปเลือก สาขาทฤษฏีศิลป์  แทนซึ่งไม่มีวันสอบวันไหนตรงกับวันซ้อมรับปริญญา  หรือจะเลือกไม่รับปริญญาเพื่อมาสอบเข้าปริญญาโท ด้วยความที่ข้าพเจ้าคิดไว้อยู่นาน  ก็มีบางอย่างมาดลใจให้ข้าพเจ้าเลือกทฤษฏีศิลป์  เพราะกลัวว่าถ้าสอบไม่ติด เราจะแห้วทั้งรับปริญญาและเรียนต่อเลย สรุปง่ายๆ คือปอดแหกลงวิชาอื่นไป พอมาถึงวันซ้อมใหญ่กำหนดการณ์ก็โดนเลื่อนออกไป อ้าวเวร!!! ไม่น่าเลยน่าจะลงประวัติศาสตร์ศิลป์แต่แรก นึกๆไปก็เสียดาย จนกระทั่งมาถึงวันประกาศผลสอบข้าพเจ้าก็สอบติดสาขาทฤษฏีศิลป์  แต่พอลองมาดูสาขาประวัติศาสตร์ศิลป์ที่ข้าพเจ้าตั้งจะว่าจะลงไว้แต่ไม่ได้ลง  กลับรับนักศึกษาเพียงหยิบมือจากจำนวนนักศึกษาที่ประกาศรับไว้   มานึกดูดีๆแล้วเราหนิมันโชคดีที่ไม่เลือกลงวิชาที่ตั้งใจเลือกไว้แต่แรก ไม่งั้นป่านนี้ก็คงไม่มีที่ซุกหัวเรียนลอยเคว้งคว้างเหมือนปีที่แล้ว  สงสัยคงเป็นเพราะว่าฟ้าคงกำหนดให้เรามาเรียนเกี่ยวกับศิลปะทำงานเพื่อศิลปะอยู่แล้วแหล่ะ 

แหม่. . . พอลองมานึก ๆดูสรุปแล้วชีวิตเราสงสัยชะตาฟ้าจะเป็นคนกำหนดเสียแล้ว  นี้ยังไม่นับเรื่องชื่อ

ที่ถูกตั้งมาแต่กำเนิดว่าชื่อเรานั้นบอกอะไรเกี่ยวกับตัวเราได้ขนาดไหน  สุดท้ายต่อให้ฟ้าจะเป็นผู้กำหนดชะตาเรา

หรือเราเป็นผู้กำหนดชะตาตามที่เราเองลิขิตไว้ก็ขอให้จำไว้เสมอว่าถ้าคนเราคิดดีทำดี  อย่างน้อยหากเราไม่เชื่อว่า

สิ่งลี้ลับมีจริง  ก็ให้เผื่อไว้ว่าอย่างน้อยก็อาจจะมีคนแอบมองเราอยู่  เผื่อสักวันผลความดีของเราจะได้ถูกบอกกัน

ปากต่อปากและเป็นที่ประจักษ์แต่ทุกคนไม่ช้าก็เร็ว  เชื่อเค้าเต๊อะ. . .เอิ๊กๆๆ

              ใครเห็นหัวเรื่องแล้วก็คงจะเฉย ๆ ไปตามกัน  ก็แน่หล่ะสิ... คนหมดไปมันจะมีแรงทำงานได้ที่ไหนกัน  ยิ่งคนทำงานศิลปะอย่างเรา ๆ งานแต่ละอย่างที่จะออกมาทั้งทีต้องทั้งบีบ ทั้งคั้น คัดสรรให้ได้มาในสิ่งที่วิเศษที่สุด และเป็นสิ่งที่คนอื่นยังคิดไม่ถึง  ดังนั้นไฟซึ่งหมายถึงเชื้อเพลิงที่ใช้เป็นพลังขับเคลื่อนพลังสร้างสรรค์จึงสำคัญสำหรับคนทำงานศิลปะอย่างเราเรา

                แต่ทว่า...ไฟที่จะพูดถึงในที่นี้เป็นพลังขับดันที่สุดแสนจะแปลกประหลาดมหัศจรรย์จนน่าทึ่ง!!  ไม่ว่าจะเป็นสมัยที่ยังเรียนกันอยู่  หรือแม้กระทั่งบางคนทำงานกันไปแล้วไฟตัวนี้ยังคงเป็นแรงขับดันให้บางคน (บางคนเท่านั้นนะ) ทำงานจนสำเร็จลุล่วง แต่จะไปด้วยดีหรือไม่นั้นอีกเรื่องแล้วแต่ดวง  ในสมัยเรียนนักศึกษาหลายคนหรือทุกคนน่าจะได้สัมผัสไฟประเภทนี้มาแล้ว  ยามเมื่ออาจารย์สั่งงาน  ยิ่งงานปฏิบัติอย่างพวกเราระยะเวลาในการทำงานยิ่งเยอะ เป็นเดือนหรือทั้งเทอมเลยก็มี   ด้วยระยะเวลาอันยาวนานมักจะทำให้เรานิ่งนอนใจอยู่บ่อยๆ  เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆ คนที่ยังทำตัวเอื่อยเฉื่อย เปลื่อยๆ ไปวันๆ ก็ยังคงไม่รู้สึกอะไรอยู่เช่นที่เขาเหล่านั้นเป็นมา   ครั้นเมื่อเวลากระชั้นชิดเข้าไปทุกวันๆ เราจะพบว่าคนเรื่อยเปลื่อยเหล่านั้นมีพลังแรงขับดันอย่างประหลาด  1 อาทิตย์ ก่อนส่งงาน คนพวกนั้นจะตาลีตาเหลือก กระฉับกระเฉงราวกับอัดยาชูกำลังไปหลายขวดก่อนทำงาน  และคนพวกนี้จะทำงานอย่างขะมักเขม้นโดยไม่สนใจคนรอบข้าง  วิถีชีวิความเป็นอยู่  ไม่กิน ไม่นอน  จนไปถึงการขับถ่ายคนพวกนี้จะลืมเรื่องการใช้ชีวิตประจำวันเหล่านั้นไปทันที  ยิ่งบางพวกยิ่งน่าอัศจรรย์ใจแท้  3 วัน 3 คืนตาสว่างราวกับกาแฟที่มันดื่มไปแก้วแรกก่อนทำงานไม่หมดฤทธิ์ (ช่างเป็นกาแฟที่มหัศจรรย์แท้ ) น้ำไม่อาบก็มี  พวกนี้มักจะชอบเห็นวันส่งงานเป็นวันตัดสินชะตาชีวิตตัวเอง  แต่. . .ถึงตัดสินไปกว่าพวกเขาเหล่านั้นจะรู้ตัวว่าโดนตัดสินชะตาอะไรไปแล้ว  มักจะเพิ่งมารู้สึกตัวหลังจากนั้น 2-3 วันหลังผลชะตาชีวิตออกมา ดั่งตัวอย่าง   เพื่อนของข้าพเจ้าคนหนึ่งติดเกมส์ออนไลน์มาก  จะเรียกว่าเป็นอินเตอร์เน็ตลิมส์ก็ได้  เดิมทีวิถีชีวิตปรกติของเขา ตื่นเช้าขึ้นมาไปเรียนตามปรกติแล้วก็เข้าร้านเกมส์เป็นกิจวัตรวิสัย  1 เดือนก่อน จะปิดเทอมวิชาเอกได้มีงานสรุปชิ้นใหญ่จะเรียกได้ว่าเป็น MAGA Project เลยก็ว่าได้ เพราะว่าส่วนใหญ่งานชิ้นสุดท้ายมักจะมายถึงการสอบความรู้ทั้งหมดเท่าที่เรียน ๆ มาตลอดเทอม หลังจากได้งานกันมาแล้ว  พวกที่เรียกตัวเองว่าพวกขี้เกียจ มักจะรีบๆทำงานให้เสร็จ เพื่อเวลาที่เหลือจะได้พักผ่อนก็เริ่มงานในทันทีทันได้  แต่นายคนนี้ไม่ เค้ายังคงเข้าร้านเกมส์ตามปกติ  จนเลเวลอัพไปหลายเลเวล  2อาทิตย์ผ่านไปนายคนนั้นก็เริ่มซื้อข้าวของอุปกรณ์มาวางๆไว้ในช๊อป แต่ก็ยังคงเรื่อยๆเอื่อยๆกับชีวิตอยู่  หลายครั้งที่เพื่อนๆเห็นเขาหยิบจับวัสดุขึ้นมาแต่ ก็ไม่เห็นจะเป็นรูปเป็นร่าง จนเกือบจะครบเดือน ในขณะที่เพื่อนกำลังอยู่ในช่วงปรับปรุงตกแต่งชิ้นงานให้สวยงาม ตาคนนี้แหล่ะ  สร้างความอัศจรรย์ให้เพื่อนรวมรุ่น  เขาเริ่มทำงานเป็นชิ้นเป็นอันบ้างแล้ว  แต่ด้วยเวลาที่เหลือน้อยเต็มทีทำให้เขาไม่สามารถทำงานได้อย่างประณีตได้  หลายครั้งเหมือนกันที่สิ่งที่เขาพยายามประติดประต่อล้มทลายลงมาแล้วก็ต้องเริ่มใหม่ด้วยอารมณ์หัวเสียอยู่เรื่อยๆ   ยิ่งไปกว่านั้นคนๆนั้นสามารถโชว์ศักยภาพพิเศษ  ที่ทำให้ทุกคนทึ่งไปตามๆกัน  ในขณะที่พวกเรากินข้าว เขาทำงาน  ในขณะที่พวกเราพักผ่อนเขาทำงาน  ในขณะที่พวกเราเตะบอลเขาทำงาน ในขณะที่พวกเราเล่นไพ่เขาทำงาน หรือแม้แต่ในขณะที่พวกเราตั้งวงกินเหล้าเขาทำงาน  “ เขาช่างเป็นคนที่มุ่งมั่นขยันทำงานเสียจริง”  เพื่อน ๆ ในรุ่นชอบเหน็บแนมกันในวงขี้เมาบ่อย ๆ   1 อาทิตย์สุดท้ายเค้านั่งทำงานในสภาพหัวเสีย  ย่ำแย่ ทรุดโทรมลง รวมไปถึงเน่าอย่างเห็นได้ชัด   ส่วนคนอื่นๆที่งานกำลังจะเสร็จ หรือเสร็จแล้วกลับมีหน้าตาแจ่มใสขึ้น  นายคนนี้หมกมุ่นอยู่แต่ในคอกทำงานของตัวเอง  คาดว่าคงลืมเดือนลืมตะวันไปด้วยในวันส่งงาน  เค้าก็ยังคงนั่งทำจนวินาทีสุดท้าย  ทุกคนรอฟังคำพิพากษา 

งานชิ้นหยาบ ๆ งานหนึ่งวางลงตรงลานส่งงาน  นายคนนั้นนั่งแยกตัวกับเพื่อน   แต่ดูเหมือนเพื่อนๆจะนั่งแยกตัวจากเค้ามากกว่าเพราะความเน่าจนสุดแสนจะเกินทน  และแล้วผลกรรมของการทำงานด้วยแรงขับดันอันประหลาดก็สัมฤทธิ์   เขาไม่ผ่านซึ่งดูเหมือนเขายังไม่รู้ตัวนายคนนั้นยังคงสภาวะโทรมกลับบ้านไปพักผ่อน 3 วัน 3คืนอย่างไร้ร่องรอย ในขณะที่เพื่อนๆ จัดปาร์ตี้กินเหล้าตามประสาคนศิลป์เฮฮาหลังงานเสร็จ ด้วยความรื่นเริง 3 วันต่อมา ( เมาแบบคนมีอันจะศิลป์ 3 วัน 3คืนหัวราน้ำ ) นายทรุดโทรมคนนั้นก็เดินกลับเข้ามาในคณะ  เพื่อนๆ ทั้งหลายในวงต่างส่างเมาด้วยความงงงวยทั้นใด

                “  อ้าว.....ปิดเทอมแล้วพวกมึงยังไม่กลับบ้านกลับช่องกันอีกหรอ” นายทรุดโทรมถาม เพื่อนๆในวงเหล้าเงียบกริบ

          “ เดี๋ยวกูไปดูคะแนนก่อนนะเดี่ยวกูมา”  นายคนนั้นพูดต่อแล้วเดินหายเข้าไปในคณะ  เพื่อนๆในวงเหล้ามองตากัน อ้าวไอ้นี่.....มันยังไม่รู้ชะตากรรมมันอีกหรอ  ในสมองคนในวงเหล้าคิด ( ความสามารถพิเศษเฉพาะสาขาเมาแล้วยังมีสติ)  หลังจากนายทรุดโทรมเดินหายเข้าไปในตึก 5 นาทีก็เดินออกมาด้วยหน้าตาอันซีดเผือก 

“ เป็นไรอะมึง?” เพื่อนคนหนึ่งในวงเหล้าถาม   นายทรุดโทรมเดินลงมานั่งด้วยท่าทีที่อ่อนแรง แล้วถอนหายใจยาว เฮือก.....  

“ อาจารย์ให้กู I” โห้....มันยังโชคดีที่อาจารย์เมตตาให้ติด I ไว้ยังมีโอกาสแก้ตัว  แล้วเขา

ก็ลุกขึ้นทันใด

“  อ้าวแล้วนั้นมึงจะไปไหนอีก” เพื่อนในวงเหล้าถาม

“ กูไปเล่นเกมส์บิ๊วอารมรณ์ในร้านเกมส์ก่อนไปเติมเชื้อไฟแล้วกูจะกลับมาทำงาน”  แหน่ะไอ้นี้ยังมีหน้ามาบิ๊วอารมณ์อีกแหน่ะไม่สำนึกเลย   ทันใดนั้นเองเสียงสวรรค์ดุจดั่งเสียงสั่งเป็นสั่งตายก็แทรกผ่านอากาศทุกหย่อมย่านจากด้านบนของตึกลงมา

“  เออ... กูก็ว่าอย่างงั้นแหล่ะศิลปินอย่างมึงต้องทำงานก็ต่อเมื่อมีไฟเว้ย ยิ่งไฟลนก้นหน่ะยิ่งดีนักแล”  เสียงนั้นราวกับสายฟ้าฟาดผ่ากลางใจ นายคนนั้นทันใด เขาสะดุ้งเฮือก  ชายวัยกลางคนผู้ชี้ชะตานักศึกษาผลุบหัวเข้าตึกไปทันใด   ทำเอาขนาดวงเหล้าต้องเก็บข้าว

ของอพยบราวกับหนีตายยังไงอย่างงั้น 

                นี้ลองคิดดูในชีวิตระหว่างเรียนคุณพลาดพลั้งแล้วยังมีโอกาสแก้ตัว  หากเมื่อไหร่ทำงานไปแล้วผลออกมาจะเลวร้ายขนาดไหน  คนทุกคนมีไฟ  แต่จะรู้จักใช้ไฟเป็นแรงขับดันในการดำเนินชีวิตแบบไหน   ใช้ไฟที่มีให้ถูกสถานการณ์ถูกเวลา  จะช่วยให้ชีวิตนั้นง่ายขึ้น  สิ่งที่กล่าวมาทั้งหมดจากเรื่องด้านบนนั้นไม่ได้เป็นการเล่าเรื่องแต่เป็นการเตือนสติผู้ทำงานศิลปะรุ่นใหม่ทุกคน   ให้เห็นว่าการใช้ไฟอย่างผิดวิธีทำให้ชีวิตพลิกไปขนาดไหน  งานที่ตั้งใจบรรจงทำ กับงานที่สักแต่ว่าจะทำให้พอเสร็จๆด้วยความเร่งรีบตลอดเวลา  ยิ่งงานที่ต้องใช้ฝีมืออย่างศิลปะมันเห็นออกมาโดยผลงานโดยแทบไม่ต้องใช้คำพูดอธิบายความตั้งใจของแต่ละคน   ถึงเวลาแล้วยังที่คุณจะใช้ไฟใช้ถูกวิธี  แล้วตอนนี้หล่ะคุณใช้ไฟแบบไหนทำงาน...?

** สุดท้ายขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ  และขอบขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านบทความ  ขอให้ท่านผู้อ่านทุกคนมีความสุขความเจริญยิ่งๆขึ้นไปด้วยเทอญ....สาธุ**

                                     แนะนำติชมได้ที่ chittanun@hotmail.com

                                          http://chittanun.hi5.com หรือเข้าไปอ่านบทความอื่นๆได้ที่ http://bambalala.spaces.live.com

          พึ่งเข้ามาเรียน ปี 1 ที่ภาควิชาวิจิตรศิลป์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบังได้เดือนกว่าแล้ว พึ่งค่อนข้างล่องลอยอยู่พอสมควร เนื่องจากอาการผิดหวังซ้ำซากทั้งสอบเข้าคณะจิตรกรรมฯ ม.ศิลปากรไม่ได้ แถมสอบเข้าวิจิตรศิลป์ลาดกระบังไม่ติดอีก(ภาคปกติ) พึ่งได้มาเรียนภาคสมทบที่ลาดกระบังซึ่งเป็นภาคที่ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาที่ไม่ค่อยตั้งใจเรียนเพราะว่าคนที่เข้ามาก็คือคนที่สอบไม่ติดที่ไหนเลยก็เลยมาอยู่ที่นี้ มีทั้งสายสามัญและช่างศิลป์ โดยจะเรียนเหมือนภาคปกติหมดทุกอย่าง แยกเป็น 2 ห้องคือห้อง A นั้นก็คือภาคปกติคนที่เรียนจะจะเป็นพวกที่สอบเอนท์ทรานติด ส่วนห้องที่พึ่งเรียนก็คือภาคสมทบเรียกว่าห้อง B อย่างที่รู้ๆคนที่พ่อแม่มีสตางค์เห็นว่าลูกเรียนไม่ติดก็เลยส่งมาอยู่นี้อย่างน้อยก็ยังเป็นมหาลัยของรัฐบาล ทั้งคนที่มาเรียนส่วนใหญ่ก็ไมใด้ตั้งใจจะเรียนจริงๆเลย พึ่งรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอยู่เหมือนกัน ทำอะไรดูแย่ลำบากท้อแท้ ทั้งเรื่องเพื่อนในห้องและเรื่องเรียน พึ่งมีความรู้สึกแย่ๆแบบนี้มาเดือนกว่า ๆ อาการนี้ใครเป็นมันก็คงจะเข้าใจนะทรมานสุดๆ เรียนกับคนที่เค้าไม่ได้ตั้งใจเรียนเลยเนียะ อาจารย์ที่ไหนใครเค้าก็ไม่อยากจะสอน มาเรียนก็แค่มาเป็นพิธี เหมือนมาซื้อใบปริญญาเสียมากว่า พวกห้อง A หลายคนเองก็ค่อนข้างจะดูถูกห้อง B อย่างพึ่งเหมือนกัน เพราะส่วนใหญ่ไม่ได้ตั้งใจจะมาเรียน คนที่เค้าใจจริงจะเกลียดพวกนี้มากๆ พึ่งเองก็เหมือนกันเกลียดพวกไม่ได้ตั้งใจจะมาเรียน เรียนๆเล่นๆจนทำให้พึ่งต้องพลอยตกอับไปด้วย ตอนนั้นพึ่งเข้าใจแบบนี้คิดและมองโลกแย่ ๆ ไปอยู่นานเหมือนกัน พึ่งไม่ค่อยมีเพื่อนผู้หญิง จะคบเฉพาะเพื่อนที่เรียนและตั้งใจจะเรียนจริง ๆ เท่านั้น มีโจ้ ม่อน ยอด ซัน ที่พอมาเริ่มรู้จักได้คุยกันมีความคิดที่จะตั้งใจเรียนเหมือนกันก็เลยเป็นทั้งเพื่อนและคู่แข่งในเวลาเรียนตลอด วิชา Drawing พวกเราจะแข่งกัน A แรก ๆ ก็มีแค่ Drawing เนียะแหล่ะที่แข่งกันได้ พอทำให้รู้สึกชุ่มชื้นใจบ้างนิดหน่อยที่ยังมีคนคิดเหมือน ๆ เรา ส่วนพวกที่มาจากช่างศิลป์ค่อนข้างจะไม่ค่อยชอบพวกเด็กสายสามัญอย่างพึ่งพอสมควร แต่ก็ต้องทนๆไป

พึ่งโชคดีที่ได้มีโอกาสได้รู้จักกับหัวหน้าห้อง A อาร์ท (คริคริ ตอนนี้เราเป็นแฟนกานและนะ ) ทีแรกเลยเราคุยกันแบบเพื่อนหยอกไปล้อมา มีโอกาสได้ดูงานของอาร์ทบ้างเลยทำให้รู้ว่าเราด้อยกว่าห้อง A เยอะมากพึ่งเลยเอาเรื่องเรียนมาคุยกับอาร์ท ซึ่งอาร์ทเองก็พอจะรู้ปัญหาของพึ่งอยู่ทีเดียว อาร์ททำให้พึ่งรู้จักเพื่อนเก่งๆในห้อง A หลายคน หลายคนก็มาจากสายสามัญแต่พวกเค้าก็เก่งมาก นั้นเลยยิ่งเป็นสิ่งที่พึ่งต้องขยันอีกหลายเท่า ตอนที่เรียนวิชาองค์ประศิลป์ ครั้งแรกเลยที่พึ่งทำงานจำได้ว่าอาจารย์ไม่ให้เกรดเลย เพราะว่างานที่ทำออกมาแย่มากๆ อาจารย์ เกรียติศักดิ์ ชานนทนาถ เป็นคนสอนวิชาองค์ประกอบศิลป์เอง ทีแรกคิกว่าแย่มากเลยไม่ค่อยชอบเรียนวิชานี้เท่าไหร่ถึงรู้อยู่ว่าสำคัญก็เหอะ แต่ว่าเจอแบบนี้ในครั้งแรกก็รู้สึกแย่มาก อาร์ทกับเพื่อนๆห้อง A บางคนพยายามช่วยเหลือพึ่ง สอนวิธีทำงานให้ง่ายขึ้น เอาตัวอย่างมาให้ดู พอหลัง ๆ งานพึ่งก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ จากที่ไม่ได้เกรดเลย เป็น C จนมาท้ายๆ เทอม กลายเป็นกวาด A ตลอด ครั้งแรกพึ่งคิดเสมอว่าเพื่อนห้อง A คงจะหวงวิชามากเลยนะ แต่ไม่เลยเค้าก็ช่วยพึ่งตลอดสอนวิธีลงสีจัดองค์ประกอบบางทีถ้าพึ่งว่างๆก็จะแอบมุดเข้าไปเรีบยนกับห้อง A บ้างทั้ง Drawing ทั้งองค์ประกอบ ส่วนวิชาประติมากรรม ที่แรกไม่เป็นสับปะรดเลย ช่วงปี 1 เค้าให้ปั้นนูนต่ำตอนนั้น อาจารย์ ศิรินิตย์ เป็นคนสอน โชคดีของพึ่งที่ได้เรียนกับอาจารย์ ศิรินิตย์ นะ เพราะว่าอาจารย์ค่อนข้างเขี้ยวมากๆ ทำไม่ได้แกจะพยายามสอนให้เราทำจนได้ อาจารย์ พยายามที่จะสอนพวกเราทุกวิถีทาง เคยมีอยู่ครั้งที่เรียนทั้งวันจน 3 ทุ่มเลยทีเดียว พึ่งเองรู้สึกชอบปั้นมากเป็นพิเศษ เพราะว่าเล่นกับดินเลอะเทอะสกปรกดี ชอบแบบนี้ตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วแถมยังเจออาจารย์ที่ดีแบบนี้เลยยิ่งชอบเข้าไปใหญ่ อาจารย์ ศิรินิตย์ สอน Drawing พึ่งด้วย 2 วิชานี้สัมพันธ์กันมากเพราะเป็นเรื่องรูปทรง แสงเงา น้ำ หนัก มุมมอง แถมเจออาจารย์ คนเดียวกันสอนยิ่งทำให้พึ่งสนุกใหญ่ หลัง ๆ งานของพึ่งเริ่มดีขึ้นเรื่อง วิชา Drawing กับ ปั้นเนียะ พึ่งจะคว้า A มาตลอดจน ปี 2 เลยช่วงหลัง ๆ ที่พึ่งมีโอกาสได้ดูงานและรู้จักกับพวกเพื่อนของอาร์ท ทำให้พึ่งลืมความรู้สึกแย่ ๆ ที่เรียนในห้อง B ได้บ้าง แต่ก็ยังไม่หมดยังคงเหลือพวกเพื่อนที่ไม่ชอบขี้หน้ากันเท่าไหร่ ( ไม่รู้...นึกไม่ออกไปทำอะไรให้หว่า ? ) 'งานของพึ่งเริ่มพัฒนามากขึ้นจนพวกที่ไม่ค่อยชอบพึ่งอิจฉาตาร้อน ยิ่งทำให้พวกเค้าเกลียดพึ่งเข้าไปใหญ่ โดนแกล้งบ้าง ขู่เราบ้าง อย่างว่าเราตัวคนเดียวแถมนิสัยส่วนตัวก็ค่อนข้างหยิ่งไม่ค่อยยอมใคร เราเองก็ไม่ได้ทำอะไรให้ใครด้วยไม่ผิดหนิหน่า ก็ได้แต่พยายามทน แต่ก็มีเพื่อนกลุ่มที่แข่งกันเรียนเนียะแหล่ะที่ช่วยเหลือตลอด มีอยู่ครั้งดูเหมือนพวกมันจะเกลียดมากๆ ครั้งนั้นเป็นเทอม 2 แล้ว อาจารย์เกรียติศักดิ์ เองก็ยังคงสอบวิชาองค์ประกอบศิลป์อยู่ เทอมนั้นวิชาจิตรกรรมสีฝุ่นซึ่งต้องเขียนลงบนเฟรม อาร์ทเองสอนพึ่งให้ขึงเฟรมด้วยตัวเองโดยไม่ต้องไปสั่งให้ที่ร้านทำเพราะว่ามันจะแพงมากๆ พอเรียนจิตรกรรมสีฝุ่นได้เขียนลงบนเฟรมทำให้พึ่งตื่นเต้นมาก ๆเ พราะไม่เคยเขียนเลย เห่อสุด ๆ เลยลองมาเขียนบนเฟรมในวิชาองค์ประกอบศิลป์ด้วย อาจารย์ เกรียติศักดิ์ แกติดใจเราตั้งแต่เทอมที่แล้วเป็นทุนเดิมอยู่ที่พึ่งพยายามทำงานพัฒนาจนมาได้ขนาดนี้ แถมรอบนี้มาแบบจริงจังทำงานลงเฟรม แกเลยสั่งให้ทุกคนในห้องทำงานลงเฟรมมาส่งแกให้หมด นั้นเป็นกลายเป็นว่ายิ่งกระตุ้นต่อมเกลียดให้พวกนั้นยิ่งเกลียดพึ่งเข้าไปใหญ่ เพราะพวกมันเองก็ค่อนข้างจะขี้เกียจเรียนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยังต้องมาทำงานเพิ่มขึ้น เพราะพึ่งทำงานใส่เฟรมมาส่ง ยิ่งเกลียดยิ่งแกล้งพวกนี้ ทั้งพูดจาให้บาดใจทั้งเจ็บทั้งละอาบางทีขนาดทำให้พึ่งไม่อยากมาเรียนเลยแต่ยังไงเราก็ต้องสู้หนิก็ต้องมาเรียนเราตั้งใจแล้วหนิว่าเราจะมาเรียนหนิเน๊อะ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะว่าอยู้ห้องเดียวกับพวกมัน ได้แต่ทนๆไป แต่ผลแห่งความขยันและความพยายามก็ไม่ทำให้พึ่งต้องจำทนเศร้าสร้อยอ้างว้างไปตลอด ปีที่พึ่งเข้าไปเรียนเป็นปีที่ภาควิชาวิจิตรศิลป์ ครบรอบ 11 ปีพอดี อาจารย์เลยจัดให้มีการแสดงงานระหว่าง อาจารย์ ศิษย์เก่า และ นักศึกษาปัจจุบัน มาคัดเลือกเพื่อไปแสดงงานที่สีลม แกลลอเรีย พึ่งไม่ได้ส่งงานไปคัดเลือก แต่อาจารย์ เกรียรติศักดิ์ แกให้เพื่อนพึ่งโทรมาตามให้พึ่งเอางานไปแสดง แถมยังเป็นห้อง B คนเดียวที่ได้แสดงงานในปีนั้น นับเป็นความสำเร็จขั้นแรกที่พึ่งรู้สึกภูมิใจมาก ความพยายามของพึ่งตลอดมามันไม่ได้สูญเปล่าเลย นั้นเป็นครั้งแรกที่พึ่งได้แสดงงานที่สีลมแกลลอเรียด้วย ดีใจสุดๆ (สีลม แกลลอเรีย เป็นแกลลอรี่อันดับต้น ๆ ที่ศิลปินส่วนใหญ่ใฝ่ฝันจะได้แสดงงานที่นั้นกัน ) แต่ทว่ากลับยิ่งสมทบทุนความรังเกียจให้กับพวกขี้อิจฉาที่วัน ๆ จ้องแต่จะทำลายคนอื่นโดยที่ไม่พัฒนาตัวเอง แต่ท้ายที่สุด 1 ปีที่ผ่านมาก็พอทำให้พึ่งได้ลืมตาอ้าปากได้บ้าง เพื่อน ๆ ในห้อง A หลายคนที่เคยดูถูกห้อง B ก็หันมายอมรับในตัวพึ่งกันบ้างทำให้พึ่งดูแตกต่างจากภาคสมทบทั่วไป ส่วนวิชาประติมากรรมแรก ๆ ที่ทำไม่ได้ดีเลย ได้อาร์ทมาช่วยสอนให้ อาร์ทค่อนข้างจะสนิทกับอาจารย์ศิรินิตย์มาก ช่วงที่พึ่งเรียนปั้นอยู่อาร์ทซึ่งเรียนวิชาอื่นอยู่ก็จะแอบลงมาดูพึ่งเป็นระยะๆ ช่วงกลางวันก็จะมารับพึ่งไปกินข้าวด้วยกันประจำ เวลาที่อาร์ทมาดูพึ่งอาร์ทจะสอนให้พึ่งปั้นให้เป็นด้วยตัวเองจะไม่ทำให้ อาจารย์ศิรินิตย์เองก็คงจะคอยมองอยู่แต่แกก็ไม่ได้ว่าอะไร พวกที่เกลียดพึ่งจะรู้ว่าอาร์ทเข้ามาหาพึ่งบ่อยมาก อาร์ทค่อนข้างเป็นคนดุและน่ากลัวในสายตาพวกมันอยู่ก็เลยไม่ค่อยกล้าทำอะไรพึ่งด้วยเพราะว่าเป็นหัวหน้าด้วยมั๊งใครๆก็เลยเกรงใจเป็นธรรมดา บางทีพวกมันก็จะเรียกอาร์ทไปให้ช่วยสอน แต่อาร์ททำให้เลย นี้เลยเป็นข้อดีที่พึ่งทำเองมาตลอดไม่ค่อยจะง้อใครเป็นแบบนี้เลยทำให้พึ่งช่วยตัวเองได้โดยไม่ต้องใช้มารยาหญิงน่ารักๆ อ้อนให้ใครช่วยแบบพวกนั้น

แค่ในช่วงปีแรกของพึ่งก็ดูยุ่ง ๆ อยู่เหมือนกันโชคดีนะที่ได้เจอคนดี ๆ คอยช่วยเหลือพึ่งตลอด พึ่งเนียะยังคิดเลยว่าค่อนข้างจะโชคดีอยู่อย่างหนึ่งเวลาเดือดร้อน หรือไม่ว่าจะเป็นอะไรก็จะมีคนคอยช่วยเหลือดุแลอยู่ตลอด โชคดีมากๆ อย่างว่าแหล่ะคนคนพาล คนพาลพาไปหาผิด คบบัณฑิตบัณฑิตพาไปหาผลสุภาษิตโบราณเก่า ๆ เนียะใช้ได้ไปทุกรุ่นทุกสมัยเลยนะว่ามั๊ยหล่ะ แต่ว่าอยากจะเป็นคนเก่งเนียะสิต้องแลกด้วยความทุกข์หลายๆอย่าง ทุกข์ที่ไม่มีเพื่อนสนิทอยู่ห้องเดียวกัน แถมยังต้องคอยทำคะแนนให้ดีไม่ให้ตก ถ้าตกลงไปหรือย่ำแย่ก็จะโดนพวกขี้อิจฉาซ้ำเติม หลายครั้งนะที่พึ่งทำเป็นหูทวนลมแต่ก็ต้องแอบไปร้องไห้คนเดียวบ้างก็อย่างเงียะแหล่ะ อยากจะได้อะไรมันก็ต้องแลกหรือเสียอะไรไปบ้างไม่มีใครได้ดีไปเสียทุกอย่าง แค่นี้พึ่งก็ถือว่าตัวเองโชคดีสุดๆแล้วจิงมะล้า

  พอดีไปสอบ ป.โท วิชาทฤษฏีศิลป์มาเลยเอาข้อสอบมาให้ดูว่ามานออกประมาณไหนเผื่อปีหน้าใครไปสอบจะได้เป็นแนวทางไว้

1.)  อธิบายและวิเคราะห์( องค์ประกอบศิลป์ แนวคิด )เกี่ยวกับตราสัญลักษณ์ฉลองครองราชย์ครบรอบ 60 ปี กับ ตราฉลองพระชมมายุครบรอบ 80 พรรษาของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมาโดยละเอียด

2.)  อธิบายแนวคิดของสถาปัตยกรรมพระที่นั่งจักรีมหาปราสาทมาโดยละเอียด

3.)  นำเสนอแนวคิดส่วนตัว จากกระแสการต่อต้านภาพวาด “ภิกษุสันดานกา” รางวัลชนะเลิศเหรียญทอง การแสดงศิลปกรรมแห่งชาติครั้งที่ 53

4.)  วิชาทฤษฏีศิลป์มีความสำคัญต่อการพัฒนาสังคมไทยหรือไม่อย่างไร

ซึ่งทั้งหมด 4 ข้อนี้เค้าสั่งมาว่า...อธิบายมาโดยละเอียดและให้เวลา เพียง ** 2 ชั่วโมง ** ถ้าเทียบกับคนที่มีประสบการณ์มากๆเรื่องการวิเคราะห์วิจารณ์นับว่า ลาดกระบังเรามีน้อยมากๆ สำหรับการเรียนรู้ที่จะวิเคราะห์  การเขียน การแสดงความคิดเห็น  เรายังสู้เค้าไม่ได้เลย ( เพราะตอนสอบคนอื่นมันเขียนไป 2 เล่มแว้วในเวลา 30นาที  ในขณะที่เราเขียนได้ 4 หน้า ( อนาถาโครต ๆ ))  ยิ่งไปกว่านั่นเรื่องประวัติศาสตร์ศิลป์ยอมรับอีกเหมือนกันว่าบ้านเราไม่แน่นสู้คนอื่นเค้าเลย  เพราะว่ามั่วแต่ไปศึกษาประวัติศาสตร์ศิลปะสากลมากกว่าประวัติศาสตร์ศิลป์ไทยเรากันเอง เรื่องพระที่นั่งจักรีมหาปาสาทเป็นเรื่องใกล้ตัวแท้ๆ กี่คนจะสนใจ สุดท้ายนี้อยากจะฝากทุกคนว่าบทเรียนที่อยู่ในภาควิชาวิจิตรศิลป์นั้นยังไม่เพียงพอสำหรับการออกไปต่อสู้กับโลกภายนอก  อยากให้ทุกๆคนไข่วคว้าหาประสบการณ์ ความรู้เพิ่มเติมจากที่เรียนให้มากขึ้นด้วยเพื่อเป็นประโยชน์กับตัวเองในการทำงานศิลปะในอนาคต อย่าลืม!!ศิลปินบนโลกผุดขึ้นทุกๆวัน คนอื่นเค้าก็อยากเก่งอยากเป็นศิลปิน สั่งสมประสบการณ์อย่างเดียวมันไม่พอต้องหาความรู้ใหม่ๆ และของเก่าเพิ่มขึ้นเสมอด้วย. . .